*

Novalis'in Mavi Çiçeği

Fri, 22 Jun 2007 18:15:00 +0300

Romantizmin ana sembolü : Mavi çiçek...

Ulaşılması güç olanı ifade eder; dillendirilemeyen özlemi...

Mantıkla açıklanamayacak bir şeyin imgesidir...

Fakat özlemini dindirebilmek için de gene o "ulaşılmaz olana" ulaşmaktır tek çare...

.. ( devamı )

Azat kabul etmez zaptolunmuşluk

Thu, 21 Jun 2007 11:22:00 +0300

.. ( devamı )

Muhakeme

Mon, 18 Jun 2007 19:05:00 +0300

Herkesin hayata dair söyleyeceği birkaç cümle vardır.

Çağlar, dökülür kaleminden kimininki. Su gibi duru, vurucu, akıcı…

Yetenek midir yazmak eylemi?

Bilmiyorum.

Belki.

Zihninde toparladıklarını kağıda dökmek için ihtiyaç duyulan şeylerden (kelime dağarcığı örneğin veya belli bir bilgi birikimi. Örnekler çoğaltılabilir elbette) yoksun olmadığım halde; yazar falan da olma arzusu gütmediğim, yazma eylemini kendimi bir nevi “rahatlatmak” amacıyla yaptığım halde bunu zaman zaman ve hatta çoğu zaman “hakkıyla.. ( devamı )

burukLUK

Mon, 18 Jun 2007 14:06:00 +0300

Şüphelerimi zahmetle elde ettim;

hayal kırıklıklarımsa...

Sanki beni ezelden
beri

BEKLİYORMUŞ

gibi...

kendiliklerinden

geldiler

temel bir içe doğuş halinde...

Pürmelal

Sat, 16 Jun 2007 22:40:00 +0300

Özlediğin, gidip göremediğindir;
ama, gidip görmek istediğin

Özlem, gidip görememendir; ama
gidip görmek istemen

Özlediğin, gidip görmek istediğin
ama gidip göremediğin

Özlem, gidip görmek istemen-
ama, gidememen, görememen;
gene de, istemen

<<Oruç ARUOBA

hasret

Fri, 15 Jun 2007 02:51:00 +0300

13 yıldan beri nefret ediyorum 15 haziranlardan ve yılbaşlarından. Takvimden beynimden silinsin istiyorum bu iki tarih. Biri seni bize verdi biri de seni bizden aldı. Oysa ikisini de çok severdim eskiden. Biri senin doğum günündü diğeri de yeni bir yılın. Şimdi ben 13 yıldan beri sadece içimden kutlayabiliyorum doğum günlerini, yılbaşında öylece oturuyorum televizyonun karşısında. İnsan her şeye alışırmış zamanla, acısı hafiflermiş, doğa kanunuymuş bu. İnsan doğar, büyür, yaşar ve ölürmüş. Acımı “hafifletmek” amacıyla bu sözleri sarf eden kaç kişinin babası ölmüş ki, kaç kişinin senin gibi bir babası varmış ki. Çevremde hiç yoktu ve ben o çocuk aklımla hayret ederdim buna. Büyüyünce de devam etti bu durum. İyi babalar vardı evet ancak senin gibisi yoktu işte. Bir şeyleriyle hep eksik kalıyorlardı senden. Gurur duyardım bundan ve üzülürdüm başka çocuklara. Babaları sana benzemeyen çocuklara.

Anne sevgisini de sende tattım ben. Nasıl oturup kalkmam gerektiğini de. İnsanları hangi kriterlere göre değerlendirmem gerektiğini de. Böyle yaparak “bunlar zengin insanlar bizimle görüşmezler ki” diyen ne kadar çok insanı şaşırttık biz değil mi. En çok onlar ağladılar senin ardından, bizimle .. ( devamı )

Hayali Cihan Değer

Wed, 13 Jun 2007 13:07:00 +0300

Neden…?

Ve onun bulunamayan, bilinemeyen cevabı, cevaplarıdır müsebbibi hayatımı istediğim oranda şekillendiremememin.

İnsanın hayatında olması gereken bir takım şeyler vardır. O olması gereken şeyler de içerik bakımından önemli değildir, başkalarına komik gelebilecek derecede önemsiz şeyler bile olabilir bunlar. Ve hiç de uçuk kaçık şeyler değildirler üstelik. Ancak sizin hayatınızda olması gerekiyordur işte. Siz onlarsız siz olamıyorsunuzdur, yeteri derecede.

Ve bunları elde edebilmek için başlarsınız bir mücadeleye, inançla, umutla. Bu yolda ilimden de faydalanırsınız bilimden de. Allah’a sığınırsınız, inanırsınız. Bunun yanı sıra kendinize inanmayı da ihmal etmezsiniz. Zira en önemli ayağıdır bu mücadelenin kendine güvenmek. Dualar okuyup, adaklar adarsınız. Bilinçaltınıza olumlu mesajlar gönderirsiniz, umut pıtırcığı olup çıkıverirsiniz..

Dere akıyor dere....

Mon, 11 Jun 2007 18:31:00 +0300

Anneannemin oturduğu ilçenin çok ayrı bir yeri vardır bende. Yaz tatillerimizin çoğunu orada geçirirdik. Sanırım bu nedenle uzun bir süre Türkiye’nin sadece bu ilçeden ibaret olduğunu düşünürdük kardeşimle (farkındayım oldukça şaşkalozmuşuz) Öyle çok büyük, gezilecek yeri çok olan bir ilçe değildir ama çok severdik biz orayı. Şehir merkezine her girişimde halen tebessüm ederim çünkü.

Pazar günü yatmaktan sıkıldığımı düşünerek oraya götürdüler beni. Bu sefer evde kös kös oturmadım. Çok yürümeye sağlığım el vermedi, evin etrafında bir tur atabildik abimle yalnızca. Çocukluğumuzun ayak izlerini sürerek.

Anneannemin evinin hemen yan tarafındaki bu derede – o zaman daha temizdi ve gürül gürül akardı – ne çok oynamışlığımız vardır. Mercan balığı avlama yarışı düzenlerdik burada. Ama “av” biter bitmez balıkları sayıp da birinciyi belirledikten hemen sonra salıverirdik onları anneleri üzülmesin diye.

Hala mercan var mı diye bakamadım ama bir .. ( devamı )

çağlar gelir hoş gelirrrrr

Fri, 08 Jun 2007 14:24:00 +0300

Çağlar'ı (bizim www.blogcu.com.caglarbilir işte) çok severim ben, o bir yana diğer tüm blogcular bir yana. Yalan yok bende Kıskanmak da yok. Öyle işte. Bir kere duruşuyla, bilgi birikimiyle, vizyonuyla her bişeyiyle 10 numara, terbiyeli, saygılı, eğlenceli, yakışıklı. Ahh ah, hep bir erkek kardeşim olsun istemiştim (en azından makyaj malzemelerinizi daha uzun kullanabilme şansı doğuyor böyle bir durumda) ama Yaradan vermedi, kısmet işte. Sanırım içten içe kardeş belledim ben de Çağlar'ı. Tarifsiz acılara gark etti beni bu nedenle cemalini C-boxumda zaman zaman görememek, iki satır dahi olsa yorumunu görememek bloğumda.

Ama suç bende, ben belli edemedim ona sevgimi. Şefkatimden mahrum ettim onu, oysa ki o bunu hiç hak etmemişti. Bilmeliydi, anlatabilmeliydim ona bu kardeşçe sevgimi. O da tatmalıydı ben tarafından sevilmenin ne denli fevkalade bir duygu olduğunu, çevremde beni seven şanslı azınlığın arasında olmayı herkesten çok O hak ediyordu, başı da göğe ermeliydi üstelik ben onu seviyorum diye.

Ama olsun, hiç bir şey için geç değildir (hangi sersemin başının altından çıkmış bu klişe bilmem ki)

O nedenle ben de seni - hem hasta ziyareti yapıp sevaba da girmiş olursun ( bir taşla iki kuş vurcan fena mı yani) - sana sevgimin bir göstergesi olarak ve burada da bir ailen olduğunu bilebilmen amacıyla, yemeğe davet ediyorum.

geldim ancak kalıcı değilim

Thu, 07 Jun 2007 12:56:00 +0300

Pazartesi sabahı ile Çarşamba öğlen arası hastanedeydim.

Gıda zehirlenmesi.

İyiyim şimdi, birazcık halsizim ve günün büyük bir bölümünü – bundan ne kadar nefret etsem de – yatakta geçirmek zorundayım , o kadar.

Bir de ben var ya çok korktum ambulansta. “Ben her siren çalan ambulansın ardından dua ediyorum Allah kurtarsın diye. Lütfen birileri de benim için dua etsin Allah’ım” diye çok ağladım o bana hiç bitmeyecekmiş gibi gelen upuzun hastane yolunda, o belirsizlik, korku ve endişe içinde.

O da kabul etti . Ben de şimdi her anımı O’na şükrederek geçiriyorum .